Sarbinowo cz.2

 
W średniowieczu Sarbinowo należało do przedstawicieli rodu Awdańców, a w początkach XV wieku pojawili się tu jako właściciele lub współwłaściciele Górkowie.
 
     Herb herb
Herb Abdank rodu Awdańców      Herb Łodzią rodu Górków
 
Pod względem rozplanowania przestrzennego wieś posiadała zapłocie, czyli dwie boczne drogi ciągnące się po zewnętrznym skraju zabudowań, które schodziły się następnie u wylotu ze wsi drogi głównej.
Wieś należała do parafii ponieckiej. W 1410 roku Wojciech Jastrzębiec, biskup poznański określił dochody parafii Poniec. Należały do niej między innymi dziesięciny i meszne po 2 ćwiercie (mensura) żyta i owsa z łanu z Sarbinowa. W 1564 roku wiardunki dziesięciny z 6 łanów w Sarbinowie należały do dochodów klucza Krobi - własności biskupa poznańskiego (inna dosyć niejasna wzmianka wspomina, że około 1564 roku Sarbinowo płaciło biskupowi poznańskiemu „z 6 łanów po 12 gr. fertonów”). Wiemy również, że w 1619 roku pleban w Poniecu pobierał meszne Sarbinowa. Ponadto w ciągu XVII wieku wieś nadal dawała na rzecz parafii ponieckiej pieniądze i zboże z folwarku i od kmieci.
Jeśli chodzi o wiadomości dotyczące XVI wieku, to źródła notują, że w 1528 roku Sarbinowo ma narożnik z wsiami Kawcze i Sowiny, a w 1577 roku graniczy z Przyborowem.
W 1530 roku wieś płaci pobór od 6 łanów; w 1563 roku pobór od 13 1/2 łanów i karczmy; w 1566 roku pobór od 9 3/4 łanów, 1 wiatraka, 1 karczmy i jednego zagrodnika; w 1580 roku pobór od 15 1/2 łanów.
W 1564 roku notowano tu 6 łanów, a w 1580 roku 18 1/2 łanów osadzonych.
Nie wiadomo kim był Jakub Nowicki z Sarbinowa, zmarły w 1737 roku i Anna Figiettura zmarła w 1788 roku.
W XVIII wieku Sarbinowo tworzyło jedną całość z Przyborowem, a zatem miało tych samych dziedziców: zmarłego w 1729 roku Ludwika Gorzeńskiego, w 1765 roku Gorzeńską, w 1766 roku Ignacego i Annę z Sokolnickich Suchorzewskich. Około 1793 roku wieś odziedziczyła osiadła od dawna w Wielkopolsce rodzina Sczanieckich. Pierwszym dziedzicem z tej rodziny był Bogusław Ignacy, poseł na sejm w latach 1790-1791. Z Franciszką Chrząstowską miał kilkoro dzieci, z których Antoni odziedziczył po rodzicach Sarbinowo. Ożeniony w 1802 roku z Anną Wierusz Kowalską z pobliskiego Chwałkowa był w 1806 roku radcą w organizacji kameralnej kaliskiej. W Sarbinowie postawił pałac.
 

 
Prócz Sarbinowa posiadał Żołędnicę, Przyborowo i Zakrzewo. Był człowiekiem wyjątkowo uczonym, miłośnikiem muzyki i przyjacielem uczącej się młodzieży, wesołym i przyjacielskim. Z jego dzieci Klemens Napoleon brał przypuszczalnie udział w powstaniu listopadowym, tak przynajmniej można wnioskować z zawezwania Sądu Ziemiańskiego we Wschowie na termin w dniu 16 listopada 1831 roku pod zagrożeniem konfiskaty całego majątku (Amtsblatt 1831, s. 31). 
 
(CD.N.)
ROBERT GRUPA
Nowa Gazeta Gostyńska
Nr 38/2006
24 września 2006 

Stronę odwiedziło 161636 osób.
realizacja 2011: studio fabryka